Konijn (2003)

Of ze was te bot om te begrijpen dat er gelegenheden zijn waar je je mond moest houden of ze deed het opzettelijk, omdat ze geen andere manier kon bedenken om wraak te nemen. Ze kon hem verbaal niet aan. Ze voelde zich dommer dan hij en dat wist hij. Ze had het idee dat hij haar niet serieus nam. Het is lastig om tegen iemand te zeggen dat je haar op punten inderdaad niet serieus neemt al lijkt het hem tegelijkertijd onmogelijk wie dan ook helemaal serieus te nemen. Iedereen heeft wel een vlekje. Ze had een andere smaak. Ze hielden niet van dezelfde muziek. Ze deed niets anders meer dan op de bank zitten en klagen. Het zou gaan eindigen. Dat werd op dat moment duidelijk. Het was eindig. Dat besef stemde hem droevig. Het was mislukt. Ze hadden het geprobeerd, maar het was mislukt. Zijn schaamte bleef nog maanden bij hem. Gelukkig had Johan hem snel overgeplaatst en had hij zijn collegae niet meer hoeven zien. Dat verlichtte de pijn ietwat, maar de pijn was niet weg. Zoveel schaamte laat sporen na.

"Hé, Konijn, Chef in aantocht!"

Alphons schiet overeind en grijpt de papieren die voor hem klaar liggen.

"Ik heb liever dat je me Alphons noemt."

"Da's goed, Alphons."

"Johan noemt me Konijn. Daar wil jij niet bij horen toch?"

Johan heeft weer allerlei volstrekt onbelangrijke onderwerpjes bij de staart en begint heel stoer te doen. Alles is al maanden geleden geregeld. Johan weet dat, maar het spel moet worden gespeeld. Ze spelen de hele dag met elkaar kantoortje. Zo hoort dat. Alphons weet dat. Johan weet dat. Pier weet dat. Margriet weet dat iets minder goed, maar begint het te begrijpen. Grote bedrijven managen zichzelf. Managen is ook weer zo'n woord. Wat betekent het? Als iedereen zijn eigen taakje uitvoert naar behoren, kan er niets misgaan. Er kan eigenlijk maar één ding misgaan. Beleggers worden soms om de meest onverklaarbare redenen zenuwachtig. Als grote institutionele beleggers jeuk aan hun edele delen krijgen en ineens aandelen beginnen te dumpen, kan een volledig gezond bedrijf in luttele uren naar de haaien gaan. Het heeft niets te maken met rendement of omzet, productiviteit of waarde. Weet iemand nog wanneer het begrip ‘werkelijke waarde’ zijn intrede heeft gedaan? Alsof alles op twee manieren gewaardeerd kan worden alsof het niet mogelijk is om een objectieve waarde vast te stellen. Het gaat slechts om die kriebel, die doet vermoeden dat er iets zou kunnen gaan gebeuren. Die kriebel kan zorgen voor geweldige werkloosheid. Die kriebel kan er voor zorgen dat hele werelddelen in de ellende worden gestort. De wereld gaat niet ten onder aan vervuiling, maar aan de jeukende teelballen der zakenbankiers. Ook dat is een spel. Het spel is alleen heel gevaarlijk. Het wordt dan ook nog eens gespeeld door mannen die hun taal niet beheersen, door mannen die nooit een studie hebben voltooid, door mannen die geen groot bedrijf kunnen leiden. Mannen die te stom zijn om een scheet te laten. Mannen in krijtstreep met laarzen en een knalroze das.

"Trek eens aan mijn pink!"

"Hè Johan, kunnen we er even bij blijven."

"Nou dan doe ik het zelf wel!"

Een knetterende natte scheet vult de ruimte. Pier kijkt verbaasd. Pier is niet geïnteresseerd in loopbaanplanning. Pier is blij met het zakje geld dat hij iedere maand krijgt. Dat zakje geld stelt hem in staat zijn huis te verbouwen. Hij kan er van naar Griekenland waar hij zich een paar weken vol giet met ouzo. Pier heeft niet veel nodig. Hij zorgt voor zijn schoonouders, die in hun eigen land aan hun lot worden overgelaten. Hij zorgt voor zijn vrouw en geniet van zijn kleinkinderen. Pier is een bewonderenswaardig mens.

"Dus jij denkt dat het allemaal loopt"

"Ja Johan, ik heb eindeloos zitten tellen en rekenen en ik denk dat er geen enkele reden tot zorg is. De koers moet een beetje blijven meewerken."

"Hoe staan de jouwe?"

Alphons heeft geen aandelen. Hij kijkt wel uit. Hij deed wel alsof hij ze had.

" Johan, graan is het nieuwe goud."

Johan zegt niets. De meeste mensen verliezen op hun aandelen. Iedereen liegt erover. Alphons koopt liever een mooie klok.